In mijn vorige artikel, dat gaat over praten met je kind, vertelde ik dat ik slaan geen vorm van communiceren vind maar een teken van machteloosheid. Later vroeg ik mij af of dit ook opgaat voor de bekende corrigerende tik. Volgens mij wordt daar heel verschillend over gedacht. Veel ouders die vinden dat een kind slaan echt niet kan, zijn soms  van mening dat een corrigerende tik wel kan. Volgens die groep zit er een groot verschil tussen slaan en corrigerend optreden. Is dit zo?

Wat is het doel?

Om op deze vraag antwoord te kunnen geven, moeten we weten welk doel achter het slaan en de tik zit. Wat wil je er als ouder mee bereiken? Het is lastig hier een eenduidig antwoord op te geven aangezien dit natuurlijk voor iedereen anders en per situatie verschilt. Toch denk ik dat ouders die de corrigerende tik toepassen dit doen om een extra statement te maken. Nog even extra duidelijk maken dat wat hun kind deed, echt niet de bedoeling is. Bijvoorbeeld als je kind een mooie muurtekening op het behang heeft gemaakt, niet alleen je kind toespreken maar ter bekrachtiging van dit alles ook nog een tik op de billen geven. Of als je kind voor de zoveelste keer naar de snoeppot reikt terwijl hij/zij niets meer mag, even een tik op de vingers geven in de hoop dat het zo wel duidelijk wordt.

Machtloos…

Dit corrigerend optreden kan met slaan verschillen door de afwezigheid van het gevoel van machteloosheid bij de ouder. Indien de ouder zich machteloos voelt, is slaan vaak het enige dat wordt gedaan. Praten en uitleggen waarom iets niet mag, is er niet bij. Angst is in die gevallen de reden dat een kind iets de volgende keer niet meer doet. Het kind snapt dus niet waarom iets niet mag want die uitleg heeft het niet gekregen. Naast lichamelijke pijn kan slaan ook geestelijk schade aanrichten. Kortom, slaan is niet de oplossing.

Maar is de corrigerende tik dit dan wel? Wat is nu precies de reden dat je kind niet meer op de muur tekent? De uitleg die je geeft waarom dit niet mag of de tik op de billen die je daarna nog hebt gegeven? Met de uitleg bereik je als ouder het meest mee. Daardoor gaan kinderen namelijk ook begrijpen wat nu precies de reden is dat iets niet mag. In de hoek zetten kan een goede vervanger van de corrigerende tik zijn. Je kunt daar hetzelfde statement mee maken maar het is geweldloos. En daar zit volgens mij nu net de crux. De corrigerende tik is, ondanks de goede intentie die erachter zit, een vorm van geweld waar het kind mee opgroeit.

Heiligt het doel de middelen?

De vraag die iedere ouder zich kan stellen, is dan ook met welke waarden en normen je wilt dat je kind, wat dit onderwerp betreft, opgroeit. En als je een voorstander van de corrigerende tik bent, bedenk dan eens welk doel je ermee voor ogen hebt en of je dit doel ook echt bereikt door de tik uit te delen. Vraag je eens af welk signaal je hiermee je kind geeft. Ben je dan nog steeds een voorstander van een tik geven, probeer in dat geval iedere paar maanden even te reflecteren door bij jezelf na te gaan of het doel nog steeds de middelen heiligt.

Dus zit er een verschil tussen slaan en het geven van een corrigerende tik? Dat zal per persoon en per situatie verschillen. Wat vinden jullie?