Hoe praat jij met je kind?

March 7, 2012 in Weblog

Vorige week las ik in de krant dat in een winkelcentrum niet ver bij mij vandaan een stel hangjongeren de boel onveilig maakt. Ze hadden een jongen van 15 jaar gegijzeld en in elkaar geslagen. Ze uiten dreigende taal tegen de winkeliers en laten een hoop rommel achter. Als ik dat lees, vraag ik me altijd af hoe de ouders van deze jongeren hiermee omgaan. Voor zover ze weten dat hun kind zich zo naar gedraagt natuurlijk.   Praten ze hier met hun kind over? Praten ze überhaupt met hun kind en kan communicatie buitensporig gedrag voorkomen?

Praten met (jonge) kinderen

Datzelfde geldt voor jongere kinderen. Ook al begrijpen deze kinderen minder, kun je hun desondanks door middel van praten voorbereiden op wat komen gaat? Als je kind, bijvoorbeeld, naar de huisarts moet, helpt het dan om je kind op voorhand te vertellen wat de huisarts misschien gaat doen en wat je kind dus moet toelaten? Zou je kind dan op het moment suprême het onderzoek van de huisarts inderdaad toelaten?           

Communicatie begint bij een goede houding. Met je armen streng over elkaar zitten terwijl je je kind uitnodigt om iets te vertellen, werkt vaak allesbehalve uitnodigend. Oftewel, wat je zegt moet overeenkomen met wat je uitstraalt. Een open houding werkt dan ook vaak beter. Toon daarnaast respect voor je kind dat jou iets wil vertellen en let er daarbij op dat je niet gelijk een oordeel hangt aan hetgeen je kind jou toevertrouwt. Meer dan eens komt het ook voor dat je wel luistert naar je kind maar dat je eigenlijk niet hoort wat het zegt omdat je tegelijk met andere dingen bezig bent. Ik kan me voorstellen dat dit voor een kind eigenlijk helemaal niet leuk is; papa of mama is er wel maar toch ook weer niet.

Volgens psychologe Martine Delfos ‘zijn de beste gesprekken wanneer je benieuwd bent naar iemands mening, de ander stimuleert te praten, ervan overtuigd bent dat je het niet begrijpt, en de ander in staat stelt het verhaal uit te leggen.’ (Ouders Online, 13 juni 2008) Doe dit terwijl je samen met je kind iets aan het doen bent, zoals knutselen of wandelen, en je hebt succes.

Hoe communiceer je met kinderen?

Communicatie door middel van schreeuwen of slaan is wat mij betreft geen communicatie. Dat vind ik eerder een teken van machteloosheid. Als je een kind slaat omdat het iets doet dat niet mag, dan zal dat kind het gedrag in de toekomst niet meer laten zien uit angst. En niet omdat het kind begrijpt wat de reden is dat iets niet mag. Ik realiseer me goed dat kinderen echt het bloed onder je nagels vandaan kunnen halen en dat je ze wel eens achter het behang kunt plakken. Slaan of schreeuwen is dan echter niet de oplossing. Beter is het dan om tot 10 (of 100) te tellen en rustig aan je kind uit te leggen wat jij niet fijn vindt aan zijn of haar gedrag. De kans is groot dat jouw boodschap dan beter overkomt.

Wil je kind wel praten?

Realiseer je overigens dat er een tijd komt dat je kind niet op jou en je zogenaamde interesse zit te wachten. Je kind ziet dat dan alleen maar als bemoeizucht. Vanaf dat kinderen ongeveer 9 jaar zijn, gaan ze langzaam een eigen leven leiden en hebben ze hun ouders minder nodig. Om toch betrokken te blijven bij het wel en wee van je kind, is het belangrijk oprechte interesse te tonen en vragen te stellen. Monologen zijn voorbij, dialogen hebben de voorkeur. Het intellectuele vermogen van kinderen neemt tijdens de puberteit enorm toe. Ze denken dan vaak alles te weten en gaan bij het minste of geringste de discussie met je aan. Ga hier in mee en vraag je kind om uit te leggen wat hij of zij bedoelt. Hiermee stimuleer je namelijk het denkvermogen van je kind. Dus vraag vooral door op het onderwerp waar je kind het over heeft en waar je kind belang bij heeft. En mocht het zo zijn dat het jou nieuwe inzichten geeft, complimenteer je kind hier dan mee.

Conclusie

Concluderend kan ik zeggen dat goede communicatie van jongs af aan erg belangrijk is voor een kind. Een jong kind heeft het nodig dat ouders hun mening vertellen en vertellen wat er komen gaat. Het geeft hun onrust als ze voelen dat er iets is maar niemand vertelt hun wat precies. Je zult dit dan ook in hun gedrag terugzien.

Een puber zit daarentegen niet te wachten op de opgedrongen mening van ouders. Zij willen zelf een mening vormen en hebben hun ouders hierbij nodig. De taak van de ouders is dan vooral het stellen van vragen en het tonen van oprechte interesse. Kortom, een gesprek voeren werkt dan bij uitstek. Zonder oordeel horen wat je kind vertelt. Op die manier blijf je betrokken bij je kind en kun je door de dialoog wellicht voorkomen dat je kind buitensporig gedrag vertoont.

 

Vind je het leuk om hier eens over door te praten? Laat je gegevens achter op het contactformulier en ik neem contact met je op.

Comments are closed.