Dat doet die van mij al heel lang…..

May 23, 2012 in Weblog

Inleiding

Concurrentie tussen ouders. Kinderen van dezelfde leeftijd worden met elkaar vergeleken. En dit begint al als ze baby zijn. Wie zit er als eerste, wie loopt er als eerste, wie praat als eerste. Welke kind heeft als eerste de zijwieltjes eraf of zijn zwemdiploma? Welk kind gaat na de basisschool naar het VMBO of naar het VWO? Veel ouders zijn gevoelig voor deze concurrentie tussen hun kids en die van anderen. Ouders kunnen een soort voldoening voelen als hun kind ergens sneller mee of beter in is. Tegelijk kunnen ze teleurstelling voelen als hun kind met weer iets langzamer of minder goed is. Of het maakt ouders juist onzeker, het zal toch allemaal wel goed zijn met mijn kind?
Waar komt die prestatiedrang voor onze kinderen nu vandaan, hoe kan dat overkomen op onze kinderen en wat kunnen wij eraan doen? Hopelijk kan ik deze vragen in dit artikel beantwoorden.

Prestatiedrang

Ik ga ervan uit dat achter die prestatiedrang van ouders een goede intentie zit. Namelijk het beste willen voor je kind. Iedere ouder wil dat zijn kind een goede ontwikkeling doormaakt, kan meekomen op school en met sporten, sociaal vaardig is en een fijn leven leidt. Alleen draven we soms een beetje door. Bijvoorbeeld door op een feestje met je kind van net 2 te pronken door te laten zien dat hij al tot 10 kan tellen of de kleuren kan onderscheiden. En dan teleurgesteld zijn als je kind er geen zin in heeft of een getal vergeet. Of door vooral te willen laten weten dat jouw kind al zulke dikken boeken leest.

Natuurlijk ben je hier als ouder ook trots op. En is dat ook een reden dat je het wilt laten zien. Dat is die goede intentie waar ik het hierboven over heb. Zolang je het uit trots doet, is er niets aan de hand. Schuilt er echter achter die prestatiedrang een vorm van onzekerheid, dan is het zaak om te bedenken of je kind hier last van kan hebben. Van jouw onzekerheid over het kennen en kunnen van je kind. Misschien ben je (onbewust) wel onzeker omdat je dingen van jezelf in je kind herkent of omdat je het afvraagt of je het allemaal wel goed doet.

Het kan namelijk zomaar zo zijn dat, jouw drang om je kind te laten presteren bij anderen, je kind het gevoel geeft dat het nooit goed genoeg is. Dat je kind niet goed genoeg is. Ik geloof dat dit het laatste is wat je wilt. Ik geloof dat je niet wilt dat door jouw onzekerheid je kind het gevoel krijgt dat het niet goed genoeg is.

Wat kun jij hieraan doen?

Hoe kun je er nou voor zorgen dat die prestatiedrang of onzekerheid plaats maakt voor trots? En dat trots de reden is dat je tegen anderen vertelt dat het zo goed gaat met je kind.

Een tip kan zijn om eens bij jezelf na te gaan waar dat gevoel van moeten presteren of die onzekerheid vandaan komt. Ga dus eens terug naar de bron en probeer het daar aan te pakken.

Een andere tip kan zijn om goed naar je kind te kijken zodat je er achter komt of en zo ja, wat voor uitwerking jouw gedrag op je kind heeft. De informatie die je hierdoor krijgt, lijkt mij heel waardevol. Want op basis daarvan kun jij je gedrag al dan niet aanpassen.

De laatste tip die ik je wil meegeven, is dat je trots bent op je kind maar ook op jezelf. Om wie je bent en wat je doet. Vergeet niet dat jij ook maar een mens bent die zijn of haar best doet. En laten we eerlijk zijn: wat maakt het nou uit of je kind met 2 jaar of met 3 jaar in volzinnen praat? Praten kunnen ze hun hele leven nog.

Laat je het me weten als je over dit onderwerp eens wilt doorpraten? Laat een reactie achter of klik hier voor het contactformulier

Comments are closed.