Opvoedblog

Vanesse in de media: als expert bij Libelle over stelende kinderen

May 31, 2017 in Weblog

Iedereen in Nederland kent natuurlijk Libelle. In de rubriek ‘denktank’ kunnen lezeressen vragen voorleggen aan vijf experts. Onlangs ben ik gevraagd als expert om mee te denken over kinderen die stelen van hun houders.

Opvoedcoach Vanesse van der Schaar in weekblad Libelle

Vanesse in de Media: als expert op nu.nl over oudere moeders

May 31, 2017 in Weblog

De leeftijd waarop vrouwen hun eerste kindje krijgen wordt steeds hoger. NU.nl schreef er een artikel over waarbij ze mij als expert raadpleegden. Je kunt het hele artikel teruglezen door hier te klikken.

Vanesse in de media: Vraag en antwoord in Trots Magazine

December 10, 2014 in Weblog

Trots Magazine is een tijdschrift bedoeld voor Opa’s en Oma’s. In Trots magazine worden wekelijks een aantal opvoedvragen voorgelegd aan experts. Onlangs hebben ze gevraagd of ik een reactie kon geven op een vraag die gaat over een oma die er andere regels op nahoud dan haar schoonzoon.

De vraag en mijn reactie zijn verschenen in de editie van december 2014.

Opvoedcoach Vanesse van der Schaar in Trots Magazine

Opvoedcoach Vanesse van der Schaar in Trots Magazine

Vanesse in de Media: Opvoedkatern in dagblad Trouw

December 10, 2014 in Weblog

Het dagblad Trouw vraagt regelmatig experts om vragen over opvoeding te beantwoorden in het katern Onderwijs en Opvoeding. Onlangs hebben ze mij gevraagd om mijn mening over een tiener die geen bijbaan heeft en een vader die daar moeite mee heeft.

Mijn antwoord is, samen met die van Nadja Jungmann, lector schulden en incasso van de Hogeschool Utrecht, verschenen in de Trouw van woensdag 3 december 2014. Benieuwd naar het artikel? Je kunt het lezen door te klikken op onderstaande link:

Opvoedcoach Vanesse van der Schaar in dagblad Trouw

De (v)echtscheiding en de kinderen

September 16, 2013 in Uncategorized, Weblog

Het lijkt wel een nieuw bedacht woord, de vechtscheiding. Een woord dat volledig is opgepakt door de media. Op twitter lees ik de ene tweet na de andere die gaat over de vechtscheiding, alsof het heel populair is. Maar zo leuk is het toch niet? Ik vraag me af waar de grens ligt, wanneer wordt een scheiding een vechtscheiding? Als de gemeenschap niet eerlijk verdeeld wordt, als er fysiek geweld wordt gebruikt, als de ene ouder de kinderen weghoudt bij de andere ouder, als de afspraken in het echtscheidingsconvenant niet worden nagekomen of….ga zo maar door.

Wat is een vechtscheiding

Volgens Wikipedia is een vechtscheiding ‘wanneer een echtscheiding niet alleen gepaard gaat met negatieve gevoelens naar de (ex-)partner, maar ook met acties met de bedoeling de andere partner schade toe te brengen. In uiterste gevallen is men bereid eventuele zelfbeschadiging of nadeel bij derden op de koop toe te nemen.’ De online encyclopedie voegt hier nog aan toe dat van een vechtscheiding wordt gesproken ‘als de kinderen er nadelen van ondervinden’.

Laatst sprak ik een alleenstaande vader van 2 kinderen die sinds kort zijn kinderen niet meer ziet. Hij en zijn vrouw waren een jaar daarvoor uit elkaar gegaan en in het begin liep het contact goed. Op een gegeven moment had zijn ex-vrouw steeds meer aanmerkingen op de manier van opvoeden van deze man. Als teken van goede wil richting zijn ex-vrouw, wilde hij hier met mij over praten. Echter, voordat het zover kwam, besloot zijn ex-vrouw de omgangsregeling niet meer na te komen. Als hij naar haar toe ging, werd de deur niet open gedaan. De telefoon werd ook niet opgenomen. Om zijn kinderen niet te beschadigen, heeft deze man met pijn in zijn hart nu afstand genomen in de hoop dat de rust weerkeert en dat zijn ex-vrouw zelf tot inzicht komt en contact opneemt. Geld voor een advocaat heeft hij niet dus bij een rechter nakoming van de regeling afdwingen was voor hem geen optie.

Maakt deze situatie dat hij nu in een vechtscheiding zit? Volgens bovenstaande definitie wel, immers dit gaat ten koste van de kinderen. En de vrouw brengt haar ex-man schade toe doordat zij hem zijn kinderen afneemt, tegen alle afspraken in.

Maar goed, ondanks dat we nu weten dat er sprake is van een vechtscheiding is deze nog niet opgelost. De man in kwestie heeft immers nog altijd geen contact met zijn kinderen.

Het belang van de kinderen

Uiteindelijk draait het er natuurlijk om dat beide echtelieden, tijdens en na de scheiding, boven zichzelf uitstijgen en constant denken aan het belang van hun kinderen. Wat is het beste voor hun? Vaak nemen ouders het zich ook voor om de kinderen voorop te stellen maar gebeurd er gaandeweg het proces toch iets waardoor dat voornemen geen stand houdt. En dan is het kind (nog meer) de dupe van de scheiding.

De emoties bij ouders zorgen er dan voor dat het belang van hun kinderen niet meer voorop staat. Hier moet door de ouders dan ook hard aan gewerkt worden, al dan niet met behulp van een coach of mediator. Pas als zij hun emoties hebben verwerkt of hebben geleerd deze te parkeren en niet te uiten richting de kinderen, kunnen ouders hun kinderen weer op nummer 1 zetten. Dus door en om de pijn en het verdriet heen werken en er voor de kinderen zijn. Hoe je het ook wendt of keert, als ouders ben je nou eenmaal voor altijd met elkaar verbonden.

Kinderen komen in een loyaliteitsconflict als de ene ouder negatief over de andere praat in hun bijzijn. Dus praten over je ex kun je het beste doen tegen de coach, mediator, familie, vrienden of vriendinnen maar niet tegen je kinderen.

Probeer je kind zich ook vrij te laten voelen om openlijk tegen jou te vertellen hoe leuk of niet leuk het bij de andere ouder was. Wees sterk en loop erna even de kamer uit om een traantje weg te pinken.

Maak het ook mogelijk dat je kinderen speelgoed of kleding die ze van je ex hebben gekregen, mee naar jouw huis kunnen nemen. Dat willen ze graag aan jou laten zien omdat ze ook van jou willen horen hoe gaaf het eruit ziet.

Het zou geweldig zijn als jullie samen naar belangrijke momenten kunnen gaan, zoals rapportbesprekingen, afzwemmen, sportwedstrijden etc. Of samen de verjaardag van je kinderen vieren, zonder gespannen sfeer.

Wat te doen bij een scheiding en kinderen

Een scheiding is vaak niet in het belang van kinderen en een vechtscheiding nog minder vaak. Het woord geeft misschien de status weer waarin de scheiding verkeert maar dat is mijns inziens niet interessant. Veel interessanter is om te weten hoe we een vechtscheiding kunnen voorkomen. Het ouderschapsplan dat ouders tijdens een echtscheiding moeten opstellen, is hier een begin van. Samen kunnen ouders invulling geven aan het plan waardoor ouders misschien teruggaan naar de kern: wat willen we voor onze kinderen. De gesprekken die hieruit voort kunnen vloeien, hebben wellicht een helend karakter voor ouders.

Daarnaast zou wat mij betreft regel moeten zijn dat in geval van scheiding met kinderen, beide ouders verplicht gesprekken hebben met een coach of mediator voor hun eigen pijnpunten. Want pas als ouders hun eigen emoties de baas zijn en weer gelukkig zijn, kunnen ze er echt voor de kinderen en hun belangen zijn. Kinderen voelen dit aan en worden zelf ook weer gelukkiger.

Zit je in een scheidingssituatie en wil je, naar aanleiding van dit artikel, eens verder praten of werken aan je eigen geluk en daarmee dus ook aan het geluk van je kinderen? Neem gerust contact met me op.

 

 

 

 

Week van de opvoeding

October 1, 2012 in Weblog

Vandaag is de Week van de Opvoeding in Nederland van start gegaan met als thema ‘Luister ‘s naar me’. De social media spelen hier goed op in want het er worden heel wat tweets geplaatst. De ene opvoedtip volgt de andere op. Hier een samenvatting van de eerste uren:

1) Beloof je kind niet iets als je het niet kunt waarmaken
2) Tijd nemen voor elkaar
3) Zeg en laat zien wat je wel wilt in plaats van wat je niet wilt
4) Heb vertrouwen, ’t komt goed
5) Benoem de behoefte van het kind, die je ziet achter zijn ongewenste gedrag en bied een alternatief

Zomaar een aantal tips. Kijkend naar het thema van deze week kan ik me vooral vinden in tips 2) en 5). Ik zal uitleggen waarom. Read the rest of this entry →

Mag ik nog een snoepje? Overgewicht bij kinderen

August 29, 2012 in Weblog

Mag ik nog een snoepje?

Iedere ouder krijgt deze vraag meer dan eens te horen van zijn of haar kind. Sommige kinderen stellen de vraag of ze een snoepje mogen dagelijks, bij anderen is het iets minder frequent. En als ze dan een snoepje of koekje hebben gekregen, kan zonder schroom de vraag nog eens worden gesteld.

Ook als je zelf terughoudend bent met het geven van snoep of koek aan je kinderen, komen ze er toch op andere manieren mee in aanraking. Op school, bij vriendjes en vriendinnetjes of bij de sportclub. In dit artikel wil ik ingaan op de rol die ouders spelen bij de hoeveelheid suikers die hun kind krijgen.

De overgewicht hype

In de media is het steeds meer een trending topic: overgewicht bij kinderen die niet het gevolg is van medische problemen. Op televisie horen we termen als obesitas en morbide obesitas en zien we beelden van hoe kinderen er over 20 of 30 jaar uitzien. Steeds meer kinderen zijn te zwaar voor hun leeftijd en krijgen het advies hun leefpatroon aan te passen.

Wat mij opviel bij het zien van de beelden is dat vaak het leefpatroon van het hele gezin dan moet worden aangepast. De ouders en eventuele broers en zussen zijn soms ook zwaarlijvig. Het viel mij vervolgens ook op dat de ouders vaak weinig zicht hebben op wat hun kind gedurende de dag eet. Doordat ze overdag aan het werk zijn of doordat hun kind stiekem snoept.

Verantwoordelijkheid van ouders bij overgewicht

Als ouder zijnde ben je verantwoordelijk voor de gezondheid van je kind. Je wilt ook niets anders dan het allerbeste voor je kind. En toch ben je soms niet bij machte om de knop om te schakelen en, in dit geval, het eetgedrag van het gezin te veranderen. Met als gevolg dat je kind blijft snoepen of frisdrank blijft drinken, jij kleding in een grotere maat koopt en je kind minder lekker in zijn of haar vel zit. Ik vraag me af hoe dit komt want ik geloof niet dat ouders het niet belangrijk genoeg vinden. Maar hoe komt het dan dat het soms zo lastig kan zijn om de knop om te zetten?

Mogelijk is het struisvogelpolitiek: als je net doet of je iets niet ziet, is het er misschien ook wel niet. Want als je als ouder er wel bij stilstaat dat je kind overgewicht heeft, kun je er niet omheen en moet je er iets mee. Want het is niet gezond. En dat is lastig als je geen idee hebt hoe je dat moet aanpakken. Ga je met het gezin op rantsoen, gooi je al het ongezonde eten en drinken weg, mag je kind helemaal niets lekkers meer?

Of misschien maken jullie als familie een moeilijke tijd door en is eten een manier om het even te vergeten en je iets beter te voelen. Dan kun je je wellicht voornemen om, bijvoorbeeld, over een maand te beginnen met een ander eetpatroon.

Ik kan me ook voorstellen dat hardwerkende ouders die lange dagen maken, zich schuldig voelen ten opzichte van hun kind. Schuldig dat ze hun kind veel alleen laten bijvoorbeeld en daardoor niet weten wat hun kind allemaal eet. Terwijl zij ook weten dat de reden dat ze zoveel werken, is om het gezin een betere financiële situatie te bieden of dat ze in hun huis kunnen blijven wonen of gewoon omdat ze hun werk heel leuk vinden. Maar ze zien hun kind ook zwaarder worden en weten dat dit niet gezond is. Hoe ga je het dan aanpakken?

Hierboven vertel ik al dat je als ouder verantwoordelijk bent voor het wel en wee van je kind. Neem die verantwoordelijkheid dan ook! Durf te kijken naar je kind en conclusies te trekken. Durf te zeggen dat het anders moet en durf, waar nodig, hulp in te schakelen voor advies en begeleiding. Wees de ouder want je kunt niet van je kind verwachten dat hij of zij het alleen doet en volhoudt.

Dit is naar mijn mening de eerste stap op weg naar een nieuw eetpatroon en gewichtsverlies. Erkennen dat je kind zich niet goed voelt en dat jij als ouder hier iets aan kunt doen. Door het goede voorbeeld te geven, kun je je kind aanmoedigen en stimuleren om te volgen. Jullie kunnen elkaar helpen en uit een dipje praten door het doel voor ogen te houden: een betere gezondheid door een gezonder gewicht.

Conclusie

Kortom, de rol die ouders spelen in de suiker inname van hun kind is heel groot, zo niet allesbepalend. Pas als je je dit realiseert en laat zien dat je het anders wilt, kun je het tij keren.

Het aanpassen van je leefpatroon gaat niet in 1 dag of 1 week of 1 maand. Dat heeft veel tijd nodig aangezien het een gewoonte is die je gaat veranderen. Hopelijk wil je die tijd ervoor nemen. Ik wens je veel succes en kracht!

Vakantiestress; kan dat nou niet anders?

June 19, 2012 in Weblog

Over een paar weken begint de zomervakantie weer en trekken veel van ons erop uit. Heerlijk een tijdje in binnen- of buitenland vertoeven. Even helemaal niets en lekker tijd voor elkaar hebben. Ik kan niet wachten!

Maar voordat het zover is, moet er nog wel het een en ander gedaan en geregeld worden. Vaak moet er op het werk nog veel worden afgerond en overgedragen. Thuis willen we graag dat alles op orde is voordat we de deur op slot draaien en weggaan. Dus een lege wasmand, bedden verschoond, speelgoed opgeruimd, ramen gezeemd, onkruid gewied, buren ingelicht, koffers gepakt en zo kan ik nog wel even doorgaan. Om die koffers te vullen, moet er nog wat worden aangeschaft. Voor de kinderen wat zomerkleren en zwemkleding. Voor de kleinste ook nog zwembandjes en luiers en vergeet de zonnebrandcrème niet. Speelgoed, eten en drinken voor onderweg. En zelf kun je een nieuwe bikini en een paar zomerjurkjes wel gebruiken.

Alleen al door dit op papier te zetten, krijg ik stress. Want wat moet ik nog een hoop doen voordat ik de deur achter mij dicht kan trekken. Kan dit ook anders? Read the rest of this entry →

Dat doet die van mij al heel lang…..

May 23, 2012 in Weblog

Inleiding

Concurrentie tussen ouders. Kinderen van dezelfde leeftijd worden met elkaar vergeleken. En dit begint al als ze baby zijn. Wie zit er als eerste, wie loopt er als eerste, wie praat als eerste. Welke kind heeft als eerste de zijwieltjes eraf of zijn zwemdiploma? Welk kind gaat na de basisschool naar het VMBO of naar het VWO? Veel ouders zijn gevoelig voor deze concurrentie tussen hun kids en die van anderen. Ouders kunnen een soort voldoening voelen als hun kind ergens sneller mee of beter in is. Tegelijk kunnen ze teleurstelling voelen als hun kind met weer iets langzamer of minder goed is. Of het maakt ouders juist onzeker, het zal toch allemaal wel goed zijn met mijn kind?
Waar komt die prestatiedrang voor onze kinderen nu vandaan, hoe kan dat overkomen op onze kinderen en wat kunnen wij eraan doen? Hopelijk kan ik deze vragen in dit artikel beantwoorden. Read the rest of this entry →

Mijn kind wordt gepest, wat nu?

May 9, 2012 in Weblog

Iedere week worden er in Nederland 330.000 kinderen gepest. De gevolgen van structureel gepest worden, zijn niet gering. Een kind dat gepest wordt, kan zich eenzaam en depressief voelen en zichzelf minder leuk vinden. Het kind kan zich terugtrekken in zijn of haar schulp en last hebben van hoofdpijn, buikpijn en slaapproblemen. Niet zelden komt het voor dat een gepest kind bang is om naar school te gaan.

Als je als ouder erachter komt dat je kind gepest wordt, beland je in een achtbaan van emoties. Je wilt je kind beschermen tegen de pester(s), je bent boos en verdrietig dat dit je kind overkomt en je wilt een ‘hartig’ woordje spreken met de pester(s). Tegelijk weet je ook dat dit laatste soms niet goed uitpakt en het pesten alleen maar erger wordt. Dus wat kun je als ouder nu het beste doen? Hieronder volgen een aantal tips.

Read the rest of this entry →